Frankrijk

Le Gabarrier in Allas-les-Mines (Dordogne)

Restaurant Le Gabarrier

Vorig jaar (2015) waren we hier op een doordeweekse avond in juni de enige gasten, dit jaar waren we dat deze zaterdagmiddag ook. We hadden gelukkig eerst gebeld om te reserveren, anders waren we bij aankomst vast en zeker omgedraaid wegens “oh, dicht”. We werden dus verwacht en de chef was zijn koksbuis nog aan het dichtknopen toen hij ons kwam begroeten. Vandaag stond hij er alleen voor, hij dekte ons tafeltje buiten op het terras en nam onze bestelling op. We wilden van het 4-gangen menu (35 euro) de pottage en het dessert laten vervallen, maar daar wilde hij niet van weten, het was heus niet teveel allemaal. En dus kwam even later een enorme soepterrine met de typisch Franse, gepureerde aardappelgroentensoep op tafel. Ik vond er zoals gewoonlijk niet veel aan, misschien als hij zalvend zacht was geweest, maar hij was korrelig en de smaak onduidelijk. Maar goed, het is wel echt Frans en de chef is trots op zijn traditionele keuken. We hadden maar een beetje opgeschept, dus geen spijt.

Zoals gewoonlijk in de Dordogne gaan we voor de veilige keuze : foie gras. Want daarvan weet je zeker dat ze dat goed in hun vingers hebben en bovendien krijg je dat in Nederland niet zo vaak voorgeschoteld terwijl ik er dol op ben. De foie fras mi-cuit was zoals verwacht gewoon lekker, maar de oeuf en cocotte was de ster. Ik had dat gerecht hier vorig jaar ook gegeten en toen was het een mislukking, dooier hard, lever hard en de jus leek wel onverdunde fond, bitter en zout. Maar ik zag wel potentie en dus ging het dit jaar in de herhaling. Gelukkig maar, want ook al ziet het er niet uit, het was erg lekker! Zacht dooiertje, lekkere jus, stukjes paddestoel (geen champignons) en zachte foie gras. Helemaal goed. Niet erg zomers, maar ach, dat is het weer hier nu ook niet. Al twee dagen bewolkt, vandaar zo’n lang stukje.

Mijn hoofdgerecht was een filet de canette (jonge wijfjeseend) met daarop wederom foie gras, ditmaal gebakken. Erbij een soort jacket potato (geen idee hoe dat heet in Frankrijk) met een tomaatje en worteltjes uit de oven. Ik vond het lekker. Alhoewel de eend een beetje te gaar was naar mijn smaak. Mijn lief at een ossenhaasje, overgoten met morieljesaus. De cuisson van zijn stukje vlees was wel perfect, maar daar was ook naar gevraagd. Het zag er een beetje droef uit, vlees met saus, maar het was dus wel gewoon lekker.

Ik herinnerde me dat ik hier vorig jaar een lekker toetje had gegeten, maar had het nu niet op de kaart gezien. Bij het afruimen van de tafel wilde de chef wederom van geen afblazen van het dessert weten en vertelde dat hij een lekkere specialiteit voor ons had. En jawel, precies dat ene toetje waar ik toch nog wel plaats voor wilde maken! Een soort semifreddo met stukjes noot en het leek of er ook schuimgebak doorheen zat, in de vorm van een omgekeerd koffiebekertje in een kommetje met notenlikeur. Lief (de echte toetjeseter van ons twee) was trouwens minder lyrisch dan ik.

Bij de koffie kregen we nog een schaaltje kersen die de chef gered had van de vogels, maar eigenlijk toch iets te zuur bleken. Dat wist hij zelf ook wel, maar hij wilde denk ik graag nog iets geven. Al met al dus een heerlijke middag, aan de Dordogne, met een flesje Pécharmant, af en toe zon, een typisch Franse, bijna perfecte, copieuze maaltijd, bediend door een supervriendelijke chef. Wat wil een mens nog meer?

Restaurant Le Gabarrier
Bourg, 24220 Allas-les-Mines, Dordogne, Frankrijk
(vlak voor de brug rechtsaf, of natuurlijk vlak na de brug linksaf)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s