HET ZEVEN GANGEN MENU
(stiekem een 18 gangen menu!)
(januari 2012)

1E RIJ
1. Amuse: pompoen & gember sorbet op zoute parelgort met gefrituurde sjalotjes en een schijfje, ingemaakte gember
2. Amuse: gedroogde schijfjes van verschillende soorten (Italiaanse) biet in een decoratieve spinachtige constructie met knijpertjes
3. Amuse: “Hutspot 2012”. Gegrillde wortel en aardappel met uiencreme (mayo-achtig)
4. Amuse: Canelé met eendenlevermousse.
5. Amuse: piccalily sorbet, tomatenwafeltje, iquorice (drop dus), knettersnoep

2E RIJ
1. Amuse: een “pimientos de Padrón” met een sesam & roze peper crostini, een crostini met parmezaanse kaas en eentje “puur” met alleen olijfolie. Die padron chilipeper is een beetje een laffe chilipeper, eigenlijk meer een paprika, zeer geschikt voor een sterrenrestaurant dus, maar wat ik ervan weet is dat de grap ervan is dat er om de zoveel pepers eentje juist wel enorm scherp is. Daar werd nu niet voor gewaarschuwd, dus hoe dat zit? ;-)
2. Amuse: jelly van limocello (dacht ik, heel fris). Met een fris blaadje iets.
3. Voorgerecht (gang 1): kreeft (lage temperatuur gegaard, denk ik, of was het gepascaliseerd? De ober vertelde het er niet bij) met oesterblad in saus van gerookte boter, verjus, stukjes kreeft en bieslook. Crème van pastinaak en witte chocola. Briljant!
(BTW, het plan hierachter was: eerst de padron chili, daarna de limoen-jelly om de smaakpapillen te neutraliseren en daarna de kreeft met de crostini’s daarbij)
4. Tussengerecht (gang 2): aardappelzalfje met gebakken zwezerik, nigari (?)-kaviaar, gedroogde venkel (spooky!), bieslook en nog iets als stukjes geconfijte gember, maar dan anders. En een of andere cress
5. Nitro (gang 3): kweeperencompote met aan tafel gedraaid sorbetijs van rode bietensap, abrikozensap en sinaasappelsap. Daarover olijfolie van Masía el Altet (groene label), “koud gefrituurd” citroenmelisse, sinaasappelzest.

3E RIJ
1. Nitro: het resultaat van de show aan tafel.
2. Amuse: crème van ui, compote van ui, gecarameliseerd sjalotje, gefrituurde uienring, basilicumblaadje.
3. Hoofdgerecht (gang 4): Hert, gekruid met 5-spice (geen Chinese 5-spice want ik proefde duidelijk nootmuskaat), 4 uur op 42-48°C gegaard, daarna gegrilld. Puree/mousseline van knolselderij, knolselderijsalade, tuile van/met knolselderij, fondant van knolselderij. Jus van gewoon zichzelf, geloof ik. Kruim van, euh knolselderij? Damschijfje van rode biet.
In theorie denk ik een mooi gerecht, maar ik vond het vlees en/of de jus bitter, een beetje te bitter, heb er niet echt van gesmuld. (maar mijn tafelgenoot wel)
4. Amuse: consommé van bospaddestoelen. Lekker. Werd geserveerd op een bedje van mos en kastanjebolsters enzo. Daaronder droogijs, dat prachtig ging misten toen men er heet water op goot. Natuurlijk niet op de foto gekregen.
5. Groenten (gang 5): schorseneren, schuim van kastanje, stukjes walnoot, tahoon cress, verder weet ik het niet meer. Beetje saai. Wel leuk, lekker ook, maar geen “hoofdrol” waardig. Plak smeltende eendenlever had ik er wel bij gewild.;-)
6. Pre-dessert (gang 6): ik dacht dat het bolletjes ijs waren, maar ze waren niet echt bevroren, dus ik denk toch eerder een soort mousse. Van macademia? Of toch alleen vanille? Met gegrillde macademia-noten met toupetje van eendenlever. Met een crunchy iets en een cress. Daarover de Premium olijfolie van Masía el Altet (blauwe label).

4E RIJ
1. Dessert (gang 7): roomijsachtige mousse van (ik weet het niet meer! Kip? Popcorn?), kippendijenkruimels en gehakte pistach, popcorn, saus/crème van pistache (?) en/of cacaoboter of iets wat daarop lijkt. Ik kreeg het niet helemaal mee. Rechtop wat uitgebakken kippenhuid.
2. Amuse: toastje van (?) met Swiss crème, kumquat en een cress. Met een zuurtje met daarin de letters ivy. Beide op een grote, zoete suikerspin.
3. Amuse: slushpuppie van euh euh, vergeten. Herinner me alleen de smaak van kaneel.
4. Grapje: uitzettend vingerdoekje
5. Pot verveine thee
6. Kopje verveine thee

Hoogtepunten: de kreeft en de macademia! Briljant, om van te huilen zo mooi en lekker.

Kosten: 2 x 106,- voor het 7 gangen menu, 1 x 55,- voor een wijnarrangement, 1 x 32,- voor een bob-wijnarrangement, 5,50,- voor de verveine thee, 4,- voor de espresso

Delibird
Delistraat 46-c
3072 ZL Rotterdam
tel. 010-010 485 40 04

Eenvoudig Thais restaurantje op Katendrecht aan het Deliplein. Verspreid over 2 panden, in het ene het restaurant gedeelte, het andere de open keuken en het afhaalgedeelte.

Ons eerste bezoek
(april 2010)

Bovenstaande foto’s doen eigenlijk geen recht aan het eten, want het was echt stukken lekkerder dan het er op de foto’s uitziet.

Som Tam (linksboven op de foto)
“Pittige papaja salade.” (nr16)
Sliertjes groene papaya & wortel met wat kousenband, pinda’s en een frisse dressing van vissaus, limoensap, suiker en rode peper. Zeker niet verkeerd, maar ja, wel een beetje saai. Zeker in vergelijking met de volgende salade.

Yam Kai Yaang (rechtsboven op de foto)
“Kipsalade met gebrande kokos.” (nr14)
Heerlijk! Flinke stukken kip met flinke stukken komkommer & tomaat, thiase sjalotjes, geroosterde pinda’s, verse koriander en rode chilipepertjes. Een lekkere dressing waarin vissaus de hoofdrol had. Gebrande kokos (een soort seroendeng?) viel niet op, ik denk dat die meer in de dressing zat verstopt en gaf stiekem een lekkere zoete bite. Ik vond het echt heel lekker, bordje ging schoon op en ik wil dit wel vaker eten.

Kaeng Kheaw Whan (linksonder op de foto)
“Pittige groene curry. Naar keuze met kip, rund of garnalen.” (nr30)
Wij kozen wederom voor kip. De currysaus was niet te dik of machtig en lekker fris door de smaak van verse laos. Naar mijn idee eigenlijk iets teveel bamoesliertjes, maar gelukkig misten die de karakteristieke bamboe-uit-blik-smaak en dus zaten ze me niet in de weg. Leuk met een paar kleine erwt-aubergientjes en stukjes eier-aubergine en op smaak gebracht met Thaise basilicum. Lekker dus.

Massaman (rechtsonder op de foto)
“Zoetzure curry met aardappel. Naar keuze met kip, rund of garnalen.” (nr36)
Wij kozen nu voor rund. De curry was lekker mild en zoetig. Met veel partjes zoete, witte ui en ook wat gekookte aardappel. Bovenop gefrituurde uitjes. Ook gewoon lekker.

Ik had wel enthousiaste reacties op Iens gelezen, maar met Aziatisch eten weet je het dan nog nooit. Heb al heel wat teleurstellingen gehad maar was vanavond echt blij verrast. We gaan zeker weer eens terug. Ik wil de Nam tok (salade met gegrilld rund met munt) uitproberen en de voorgerechtjes durf ik nu ook wel aan. Eigenlijk wil ik alles van de kaart wel proeven. YUM!

Tweede ervaring (afhalen)
(juni 2010)

Op een warme zomeravond, geen zin om te koken en geen zin om uit eten te gaan drie salades afgehaald. Alledrie erg lekker en zeer de moeite waard. En alledrie een heel eigen karakter:

Yam Kai Yang (links)
“Kipsalade met gebrande kokos” (nr14)
Gegrillde kip, gebrande kokos, tomaat en komkommer, rode en gele ui, verse koriander, rode chilipeper, vissaus, beetje limoensap. Heerlijk, zoet & scherp/pedis tegelijk. Net zo lekker als vorige keer.

Nam Tok (midden)
“Salade van gegrilld rund met mint” (nr17)
Plakjes biefstuk die er niet zo mooi uitzagen, beetje grijs, maar wel lekker smaakten. Met blaadjes sla, komkommer, rode ui, lente-ui, verse koriander, heel veel munt, gepofte rijst, suiker. Heerlijk frisse muntsmaak, lekker pittig/pedis ook.

Yam (rechts)
“Pittige salade met kip” (nr13)
Stukjes zachte, gepocheerde of in ieder geval niet gebakken kip, lekker veel tomaat en komkommer, geroosterde pinda’s, rode ui, kort gegrillde witte ui, verse koriander, chilipeper , limoensap, vissaus, suiker.
Heerlijke, friszure salade.

De Machinist
Willem Buytewechstraat 45
3024 BK Rotterdam
tel. 010-4775700

Het voormalige Scheepvaart & Transport College is omgebouwd tot multifunctioneel gebouw met onder andere een grand-café en restaurant die de hele dag open zijn. De kaart varieert dus van ontbijt, lunch en borrelhapjes tot soep, voor- en hoofdgerechten.

Ons eerste bezoek (zie foto hierboven)
(februari 2010)

Schelvislever met toast (€ 6,-)
Niks teveel gezegd, zo uit het blikkie op een bord met wat aangemaakte krulandijvie en geroosterd wit casinobrood. Ik vond het een beetje tegen vallen, had gehoopt dat ze er toch iets meer mee zouden doen. Wat weet ik eigenlijk ook niet.

Gebakken Drentse bloedworst met appel (€ 6,-)
Zacht & smeuïg met gebakken appeltjes, sjalotje en zoete jus. Basic, maar in dit geval vind ik dat juist wel okay. Had er alleen graag wat toast bij gekregen. Had ik erom gevraagd had ik het vast gekregen, maar gelukkig zat er bij de schelvislever genoeg toast voor twee.

Gebraisseerde kalfswang in eigen jus (€ 17,50)
Mooi, zacht gegaard vlees zonder veel poespas in een lekkere, pittige saus. Het witte bovenop was volgens mij een soort knoflookroom/schuim met peterselie, dat was een lekkere toevoeging, ook al zag het er niet uit. Jammer was dat de jus een beetje was gaan schiften, de olie dreef er nogal op, ik ken mensen die daarvan zouden gruwen. En wat ik echt jammer vind aan het concept van De Machinist is dat gerechten zonder aardappels en groenten worden geserveerd. Je krijgt er standaard frietjes bij en de groenten moet je apart bestellen. Maar ik heb liever dat een chef verzint wat er mooi zou passen bij een gerecht. In dit geval had ik een moord gedaan voor een lekkere schep aardappelpuree.

Gegrilde tonijn met antiboise (€ 19,75)
Rose gegrillde tonijn met “warme salsa” er bovenop. Eronder was misschien lekkerder geweest. Niet echt memorabel, maar wel okay.

Conclusie
Al met al vond ik het wel een succes. Het restaurant heeft een gezellig, ongedwongen eetcafe-achtige sfeer, een beetje als Hotel New York. Wel wat luidruchtig, maar dat is soms juist fijn. Het eten is niet briljant, maar dat is ook niet de opzet. Gewoon goed & lekker eten, behoorlijk grote porties voor een redelijke prijs en voor elk wat wils, ook voor de kids, ook voor een borrel. De bediening was in deze eerste week nog een beetje onwennig en er gingen dan ook nogal wat dingetjes mis (op het slapstickachtige af) maar dat werd door hunzelf ook meteen opgemerkt en opgelost. Dus daar valt echt niks op aan te merken.

Ons tweede bezoek
(juni 2010)

Vitello tonnato (€ 6,-)
Mooi, mals, niet droog vlees. Tsja, wat kun je er nog meer over zeggen, vitello tonnato. Beetje saai, maar wel lekker.

Hollandse garnalencocktail (€ 11,50)
Enorme klodder roze saus over wat hollandse garnaaltjes op wat sla. Alweer een beetje saai, geen pit, geen cognac of whiskey, citroen, sjalotje of wat dan ook. Evengoed best lekker, zolang je er niet bij in slaap valt. De sla was eigenlijk het spannends, volgens mij waren dat raapsteeltjes.

Iberische varkenshaas met rozemarijnsaus (€15)
met groenten van de dag (€3,50)
Mooi gebakken varkenshaasje, maar met een enorm overheersende jus. Dat heb je al gauw met rozemarijn. De courgette was een beetje sponzig. Niet vies en niet lekker. Frietjes niet echt de moeite waard.

Salade met tonijn (€ 10,-)
In eerste instantie was ik een beetje teleurgesteld door de kleine hoeveelheid tonijn (de enorme hoeveelheden kalfswang en varkenshaas scheppen blijkbaar verwachtingen ;-)), maar uiteindelijk bleek dit een prima salade. Lekker blaadjes sla (waaronder krulandijvie en ik vermoed wederom wat raapstelen), simpele dressing, gekookt eitje, croutons, rode ui, beetje tomaat voor de kleur en gegrillde tonijn. Ik vond ‘m lekker en dronk er een karafje van 25cl (€ 8,60) Viognier bij.

Conclusie
Ik blijf het een beetje raar vinden, zulke saaie, klassieke gerechten en een kaart die niet of nauwelijks verandert. Maar dat neemt niet weg, dat als je dat maar eenmaal accepteert je hier best lekker en voor een redelijke prijs kunt eten. De wijnkaart met veel open wijnen (glazen, karafjes) kan ik zeer waarderen. En bovendien zit je er gezellig, dat telt natuurlijk ook mee. En niet iedereen is blijkbaar op zoek naar verrassingen en smaaksensaties op hun bordje.

La Vilette is sinds een tijdje geleden van formule veranderd, zoals ze zelf zeggen: “Lekker eten voor een sympathieke prijs.”  De menuprijzen variëren van € 32,50 voor 3-gangen tot € 47,50 voor 5-gangen. À la carte van €11,50-€ 12,50-€ 21,50 en € 8,50 voor een voor- tussen- hoofd- of nagerecht. Wij kozen het 4-gangen dagmenu zonder dessert en daarvoor betaalden we € 43,- per persoon. En het bob-wijnarrangement dat € 15,- kostte. (€ 3,75 per half glas)

Geen amuse, wel wat knabbeltjes. Wat precies werd er niet bijverteld en jammer genoeg gold dat voor de meeste gerechten deze avond. Dus het werd af en toe een beetje gokken over wat er nu precies op ons bord lag. Vandaar de vele vraagtekens in de beschrijving.

Voorgerecht
Gebakken coquilles op langzaam gegaard buikspek op zoetzure reepjes paksoi-stengel-reepjes, wat slablaadjes, gelei met citroengras en hier en daar wat druppels ingekookte acetico.  Op zich een mooi, warm, zacht,  gerecht  met een frisse tint van de paksoi en serehgelei. Alleen die balsamico-stroop viel compleet uit de toon, echt heel erg fout. Gelukkig kon je die gewoon laten liggen.
Wijn: Les vignes retrouvées, Côtes de Saint-Mont, 2007, Frankrijk.

Eerste tussengerecht
Gegrillde dorade met een saus van schaal- en schelpdiertjes, sugarsnaps, een zalfje van het een of ander (ik gok op aardappel), zoetzure venkelsliertjes en een blokje (altijd) vieze polenta met pijnboompitten. Ik vond de dorade een lekkere grillsmaak hebben, maar de saus smaakte naar ketchup en het geheel kwam niet tot leven. Niet vies, alles goed klaar gemaakt, mooi op ons bordje gelegd, maar toch.
Wijn: Mezzacorona, Pinot Grigio, Riserva 2006, Italië.

Tweede tussengerecht
Gebraden eendenborst met een plak eendenlever op een bedje van zuurkool. Erbij nog twee banaanvormig getourneerde dingen waarvan ik gok dat het peer was, ingelegd in limocello of zo? Fris, knapperig, beetje zuur, beetje zoet. Daarbij ook nog een heel erg zoet wortelzalfje (?) en de blokjes bovenop kleine stukjes paddestoel(?). Het was eigenlijk net als het eerste tussengerecht, niet vies, alles goed klaargemaakt, maar het werd maar geen geheel.
Wijn: Pierre Ponnelle, Pinot Noir, 2007, Frankrijk.

Hoofdgerecht
Entrecote van Iers weiderund, mooi gegaard maar kon wel wat zout gebruiken. Groene asperge, wortelstaafjes en getourneerde courgette, heel decoratief maar smaakloos, waterig. Aardappelmousseline, zei het meisje, maar het was knolselderij. Daarbij nog 2 schijven fondant aardappel en een rare, te zoete saus die gewoon echt niet lekker was. Een raar smaakje dat misschien 5-spice kan zijn geweest. We weten het niet, het werd allemaal niet verteld.
Wijn: La Cuvee Mythique van Vignerons du Val d’Orbieu, 2005, Frankrijk. (Syrah, Mourvedre, Grenache Noir en Old Carignan)

Conclusie
Van buitenaf leek het restaurant me nooit erg gezellig, maar dat valt reuze mee. De sfeer en akoestiek is prettig. De bediening is vriendelijk, hoewel nogal spaarzaam met tekst & uitleg. Wat ik nog wel het vreemdste vond is dat 3 van de 4 glazen uit het wijnarrangement al ingeschonken aan tafel kwamen. Dat heb ik nog nooit meegemaakt.
En dan het eten,  ik vond het al met al een beetje tegen vallen. Het vlees en de vis waren prima klaargemaakt, maar het klopte gewoon niet. Het kwam niet tot leven. De sauzen waren raar en net niet lekker, de groenten waterig en obligaat.

Maar misschien lag het aan mij, ik kan de ene keer kritischer zijn dan de andere keer. Of misschien had de chef zijn dag niet. In ieder geval vond ik het voorgerecht wel erg de moeite waard en kan ik me voorstellen dat het een volgende keer opeens wel allemaal op zijn plaats valt. Dus we gaan er zeker nog wel eens eten.

De Jonge De Jong
Delistraat 52
3072 ZL Rotterdam
tel. 010-215 27 64

LET OP: De naam is veranderd in “De Matroos en het Meisje” en chef-kok Jim de Jong doet niet meer mee.

Ons eerste bezoek
(februari 2010)

Sympathiek restaurant van jonge chef-kok Jim de Jong. Lekker zonder poespas, al slaat dat meer op het interieur, de sfeer en bediening dan op het eten, want dat wordt met veel zorg en creativiteit bereid. Een kleine, wekelijks wisselende menukaart van drie voorgerechten van rond de tien en drie hoofdgerechten van rond de twintig euro, maar leuker (en voordeliger!) is het je te laten verrassen door het 3-gangen chef’s menu van € 27,50. (ondertussen is het concept veranderd, dat lees je hieronder, bij ons tweede bezoek)

Ons voorgerecht was een salade van Hollandse garnaaltjes, aangemaakt met een simpel, mayonaise-achtig sausje, witlof & roodlof, dadels en pecan noten. Opgevrolijkt met wat lieve blauwe bloempjes en kleine, rode bietenblaadjes. Heel bijzonder, die combinatie van garnalen met zoete, vettige dadels en noten. Wij vonden het lekker.
Wijn: Sauvignon Blanc van Phillipe Portier. Quincy, Frankrijk, 2008.

Het hoofdgerecht was een gegrilld piepkuikentje (voor ieder een) met een rub van een huisgemaakt, marokkaanse kruidenmengsel en  tsjokvol gevuld met verse munt. Daarbij stukjes geroosterde zoete en gewone aardappel, gele biet en wat linzen in/met krachtige jus. Ter garnering een gegrillde, halve mandarijn en een schuimpje wat ik me niet meer kan herinneren. Het piepkuiken was sappig en mals, maar de kruiden en dus het velletje vond ik soms een beetje bitter. De knolgroenten lekker aards en geroosterd, de linzen door de jus lekker kruidig.
Wijn: Señorío De Benet. Ribera del duero, Spanje.

We sloten af met een bordje kaas. Camembert, Reypenaer, Friese nagel en een romige blauwschimmel uit Graven, Bleu de Graven en een glaasje Banyuls.

Ik vind Jonge de Jong een aanwinst voor Rotterdam. Soms lijkt het wel of alle nieuwe restaurants het  hoog in de bol hebben en meteen maar 45 euro of meer voor een menu vragen.  En of het dat dan wel of niet waard is laat ik nu maar in het midden, maar het is gewoon fijn om ook eens ouderwets een hapje te kunnen gaan eten zonder een dikke portemonnaie te hoeven trekken. Gewoon omdat je honger hebt, geen zin om te koken en toch lekker en bijzonder wilt eten. En met een kleine kaart, dagverse producten en een creatieve chef moet dat volgens mij ook gewoon voor een redelijke prijs kunnen. Zinc bewijst het eigenlijk al jaren. Maar dan zit je bij Jonge de Jong rustiger en gezelliger.

Ons tweede bezoek
(april 2010)

Het concept is sinds ons vorige bezoek enigzins aangepast. Het kleine a-la-carte menu is weg, je kunt nu alleen nog maar kiezen uit het 3, 4 of 5-gangen menu van de chef voor respectievelijk 32, 38 en 45 euro. Helemaal goed! Ik hou daar wel van. Wij kozen voor 4 gangen, zonder dessert. En daarbij dronken we een huiswijn van de Barbera-druif uit de Piemonte van  (18 euro). Lief, zacht, fris.

Gnocchi met Cavolo Nero
Huisgemaakte gnocchi  met een hartige, krachtige saus, ik gok op basis van lamsbouillon en kaas. Onderop wat geslonken Cavolo Nero (het Italiaanse zusje van onze boerenkool). Die drie dingen combineerden prachtig met elkaar. Ik vond het erg leuk en lekker.

Terrine van aardappel en katenspek
Zo’n plak aardappel & spek terrine zou je misschien eerder bij je hoofdgerecht verwachten, maar ik vond het juist leuk dat het de hoofdrol mocht spelen in een voorgerecht. De flinke dot platte peterselie, jonge koriander (ghoa cress?) en rode sjalotjes fristen de machtige terrine lekker op. Ik vond het een groot succes.

Radijsjessalade met grottenham
Wederom een degelijk, simpel gerecht waar ik helemaal blij van word. Dunne plakjes superverse, jonge radijs samen met radijsblad, een klein beetje dressing, of misschien alleen olie. Ik zag nog wat jonge koriander en korianderzaad en onderop lagen wat plakjes heerlijke grottenham. Meer moet dat niet zijn. Echt helemaal goed.

Lam op twee wijzen
Voor op de foto zie je wat stukjes rosé gebakken lam. Ik denk geen filet, maar wel mals en een goeie lamsmaak. Erg  lekker. Daarachter een oranje hoopje lamsstoofvlees. Het deed me een beetje denken aan rendang, maar dan milder en niet pedis. Geen idee wat de chef erin gestopt had, maar ik vond het erg lekker. De linzen waren okay, ik vond ze niet helemaal bij het stoofvlees passen, wel bij het rosé gebakken lam. De maispuree grappig, de worteltjes klein.

Kortom, een zeer geslaagde avond. Was ik de eerste keer al enthousiast, nu was ik echt helemaal gelukkig, ik heb echt genoten van de leuke, verrassende gerechten. En las ik elders nog wat gezanik over de bediening, die is ondertussen ook gewoon gegroeid in hun rol en heeft de zaken prima op orde. Niks mis mee!

Ons derde bezoek
(mei 2011)

Jaar geleden alweer, maar het principe is nog steeds dat je kunt kiezen tussen 3, 4 of 5 gangen. Eten wat de pot schaft, behalve als je allergisch bent. Wij kozen het 3-gangenmenu voor 34 euro, met in plaats van een dessert een tussengerecht.

“Kruidentuintje”
Een ravioli gevuld met makreel en venkel. Daarbij allerlei zomerse, groene groentjes zoals verse doperwten, groene asperge kopjes, wilde asperges, lamsoor en allerlei kruiden, cressen en bloempjes, waaronder knoflookbloempjes. Daar overheen een dun laagje gesmolten manchego kaas. Leuk, spannend, mooi en lekker. Makreel en venkel heb ik niet geproefd, maar dat mocht de pret niet drukken.

“Geroosterde asperges”
Geroosterde witte asperges met een warme witte chocoladesaus, gegrilld spek en een gepocheerd eitje. Het groen moet ik gokken, posteleincress?
Ik vond het erg leuk. Spannend en vernieuwend, maar niet echt lekker, die chocoladesaus. Mij toch te zoet en een beetje bloemig. Niet vies, het kon wel, maar nee, toch liever niet. Mijn lief was positiever.

“Eend”
Eendenborst, linzen, morielje, wortelpuree, geroosterde worteltjes, meiknolletje, bietjes, jus. De eendenborst was een beetje taai en leverig, het vet niet goed uitgebakken dus dat haalde ik eraf. Eigenlijk een beetje een teleurstelling, deze gang. Het lekkerst waren de geroosterde worteltjes

Maar al met al toch zeer tevreden. Een dikke 8 voor dit etentje.

Oliva
Witte de Withstraat 15a
3012 BK Rotterdam
tel. 010-412 14 13

Linkboven op de foto:
Insalata di granchio, salade van kingkrab, prei, zoetzure venkel, gefrituurd scholrolletje, citroen-kappertjes mayonaise (€ 13,50)
Bij een salade van king krab verwacht ik dat king krab de hoofdrol speelt, maar de hoeveelheid krab in dit gerecht was niet eens het vermelden waard, ik schat bij elkaar nog geen 10 gram. Het bleek een enorme, door de bloem gewentelde, gefrituurde scholfilet. Droog en naar niets smakend. Ik heb ‘m echt met lange tanden weggewerkt. Het bedje van zoetzure venkel was best lekker, maar ik snap niet wat al deze componenten bij elkaar deden op één bord. Ik vond het een complete mislukking en had het liever niet gegeten.

Rechtsboven op de foto:
Cannelloni met pompoen, basilicum en noten. (€ 8,-)
Pasta, gevuld met een of andere substantie die voornamelijk naar kaas en basilicum smaakte. De smaak van pompoen of noten kon ik niet ontdekken. Nou ben ik al geen pasta-fan, maar met zulke gerechten zal ik het nooit worden ook. Ik heb medelijden met iedereen die dit als hoofdgerecht zou kiezen.

Onderaan op de foto:
Gestoofde kalfswang met hazelnoot en zwezerik met vijgen, gepofte rode ui, aardappel in pancetta. (€ 24,-)
Leuk bedacht, maar de uitvoering liet zwaar te wensen over. De kalfswang was compleet tot moes gekookt. Er zat geen structuur meer in, geen draadjes, niks. Babyprut, dat was het. Voorzichtig tot cilindertjes gevormd, gewenteld in gehakte hazelnoot en ik vermoed Parmezaanse kaas. En die zurige smaak van de gebakken kaas vond ik niet lekker bij de zoete kalfswang. Blij dat er maar 2 stukjes per persoon waren. De drie ieniemini stukjes zwezerik waren zompig en weeïg. De vier partjes aardappels hard en glazig en smaakten enkel naar uitgedroogd, zout spek. De twee stukjes vijg en de halve ui waren okay maar konden de boel natuurlijk niet meer redden. Ook al ben ik geen sauzenmens, dit gerecht miste een verbindende factor. Dat bord wat je op de foto ziet is voor 2 personen en kost samen dus 48 euro. Echt het geld niet waard.

Al met al dus nogal een teleurstelling. Die hebben we al eens eerder gehad bij Oliva, maar we hebben er ook wel eens heerlijk gegeten. Ze hebben fantasie en lef genoeg, maar vaak blijft het dan ergens in de uitvoering steken. Echt jammer.

Elzenduin Beach
Strandweg 18
2684 VT Ter Heijde aan Zee
tel. 0174-214200

De “strandtent” van Hotel Restaurant Elzenduin waar chefkok Marco Westmaas in de zomermaanden de sterren van de hemel kookt.

Amuses 

Links:
Gekonfijt cherrytomaatje op een geconcentreerde tomatensaus, basilicum vinaigrette, yoghurt, parmezaanse kaas en basilicum-cress. Lekker fris en zacht.

Rechts:
Compot of saus of hoe noem je dat van Amarillo tomaat, daarop wat saus met chinese 5-kruidenpoeder, blokjes bleekselderij, een krokantje van brood. Heel anders dan de eerste amuse, deze was warm en aards en rokerig. Verrassend lekker. Leuk contrast tussen twee amuses van tomaat.

Erbij gedronken: Il Grigio Spumante van Eugenio Collavini, Italië

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Tonijn & Krab

Tonijn, gelakt met een citrusvinaigrette, daarop King krabsalade, rolletjes courgette gevuld met zeewiergelei, rolletjes komkommer, wat crème van basilicum en  stukjes bittere rode grapefruit. Of was het pomelo?  Ik geloof dat er letterlijk teveel ingrediënten waren om op te noemen, want dit werd niet vermeld. Bovenop wat codium en rond het gerecht, op het bord wat citrusdressing. Ik vond het allemaal erg lekker, maar ik denk dat ik het lekkerder had gevonden als ik de krab apart geserveerd had gekregen.

Bijpassende wijn: Naia 2008

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Makreel met tamarinde

De makreel was “gemarineerd” in zeezout en limoensap. Daar bovenop een brunoise van komkommer en granny smith batons. De bruine kloddertjes saus was een saus op basis van tamarinde (asem) die ik eigenlijk een beetje naar appelmoes vond smaken. Bijzondere combinatie met de makreel. Voor op het bord nog een streepje yoghurt met een vintage Japanse sojasaus.

Bijpassende wijn: Thuerry 2008, Les Abeillons Rose, Frankrijk. (syrah, cinsault, grenache)

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Langoustine met Spitskool en Rabarber

Een gelei-achtige structuur van rauwe langoustine met daarin groene cremebolletjes van spitskool en roze van rabarbar(!). Daarop een langoustine die op 1 kant gebakken was. Die kant had een lekker, kruidig korstje, terwijl de andere kant nog mooi rauw was. Blokjes yoghurtgelei en wat parmezaanse kaas maakten het af.
Ik vond het helemaal briljant. Alles klopte, het was lekker, het was leuk, verrassend en prachtig om te zien. Dit gerecht zal ik niet snel vergeten.

Bijpassende wijn: Riesling van Grunhauser.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Coquilles met Chorizo

St. Jacobsmossel op een schijfje en een crème van bloemkool, met gebakken blokjes chorizo, schuim van chorizo en een gegaard lente-uitje. Een plaatje om te zien, maar ook om te eten. Romige, zachte, vettige smaken, alweer een bordje om blij van te worden.  En dat werd ik dan ook.

Bijpassende wijn: To, 2006. Velich Apetlon, Oostenrijk.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Runderlende met shimeji

Niet helemaal goed opgelet, maar ik meen dat het runderlende was. Met buna- en bunapi shimeji paddestoelen, rolletjes knolselderij, groen intens basilicumsausje en eigen jus. Minder verrassend, maar daardoor niet minder lekker. Het vlees was eens niet botermals, maar zeker ook niet taai, gewoon ouderwets lekker. Bijna een klassiek gerecht.  

Bijpassende wijn: Bad Boy 2005 van Thunevin, Bordeaux. (95% Merlot en 5% Cabernet Franc)

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Basilicumijs met rode vruchten

Groen basilicum ijs, granite van ik meen ananas. Met rode vruchten, saus van rode vruchten en blokjes gelei van rode vruchten. Ik was er al enthousiast aan begonnen toen ik me realiseerde dat ik nog geen foto had gemaakt. Vandaar dat het er niet meer helemaal mooi uitziet. Maar lekker was het wel.

Bijpassende wijn: Pfalz 2008, edition Rosenduft van Theo Minges. Gewurtztraminer spatlese, Duitsland.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Dessert

Met een beetje hulp achteraf (het wijnarrangement begon zijn uitwerking te hebben) blijkt het dessert te hebben bestaan uit: 3 rolletjes mascarpone cremeux gerold in sinaasappelgelei. Met links en rechts een poeder van kokos en in het midden een poeder van oreo koekjes (Oprah Winfrey’s favoriete koekje). Daartussen blokjes gelei van witte, zoete wijn.  De streep voor en achter is een creme van koffie. Naast de rolletjes bolletjes meloen limoen cremeux. Ik heb dat allemaal niet meer kunnen onthouden, behalve dat ik het erg lekker vond. Smaken en structuren pasten goed bij elkaar. Lief, zacht, fris maar niet te fris. Een mooi geheel.

Bijpassende wijn: Pacherenc du Vic-Bilh 2007 van Domaine Capmartin Doux

Goed gezelschap, goede zin, briljant eten, heerlijke wijnen, vriendelijke bediening, prachtig weer, schitterend uitzicht, wat wil een mens nog meer?

Brasserie Kasteel Spangen
Spartastraat 7-9
3027 ER Rotterdam
tel. 010-238 03 00

Naast een uitgebreide keuze a-la-carte heeft Kasteel Spangen ook een behoorlijk uitgebreide keuze aan menu’s met een verrassend goede prijs/kwaliteit-, maar ook prijs/kwantiteit-verhouding: een zomermenu (€29/3g), een (Bib Gourmand) keuze-menu (€34/3g of €48/4g), een menu gastronomique (€65/6g) en ook nog een wisselend weekmenu (€39/3g, €49/4g, €59/5g, €69/6g).
Wat ik leuk vind is dat bij elk gerecht een wijnsuggestie staat en veel wijnen ook per glas te bestellen zijn. Bijpassend wijnarrangement komt omgerekend neer op zo’n 10 euro per gang, wat een beetje veel lijkt. Maar dat is dan wel inclusief het aperitief van het huis, de dessertwijn (elders nog wel eens niet inbegrepen) en de koffie/thee toe. (dus hoe minder gangen, hoe voordeliger).

Altijd nieuwsgierig naar wijn/spijs-combinaties kozen we het 4-gangen weekmenu incl wijnarrangement.
(€49+€40=€89 pp all-in)

We dronken het aperitief van het huis, een prosecco rustico van Nino Franco met naar ik begreep een vleugje pinot noir zodat hij mooi rose kleurde als een kir, maar niet smaakte als een kir. Daarbij passend wat crostini’s met tapenade en superzachte humus. Als amuse een gazpacho van tomaat met pijnboompitjes. Een mooi begin van een lekker diner.

Voorgerecht: Gravad Lax en terrine van paling

Drie behoorlijke plakken gravad lax was een beetje veel, maar wel lekker. Niet overdadig gekruid/gemarineerd,  smaakte voornamelijk naar vette zalm. Wat meer basilicummayonaise had ik misschien lekker gevonden, want die paar stipjes zijn niet echt de moeite waard. De terrine van Grevelingenpaling met nieuwe aardappel (dat wigvormige dingetje in het midden) vond ik niet zo geslaagd. Beetje rare, bijna marshmallowachtige structuur, dat wiebertje aardappel deed niks voor me en de paling eigenlijk ook niet. Maar het was zeker niet vies.

Bijpassende wijn: Blanc de Noir van Weegmüller, Duitsland, 2008. (gemaakt van pinot noir, oftewel de Spätburgunder) Fris, strak, droog, beetje saai. Ik had bij de vette zalm iets anders verwacht.


Tussengerecht: risotto met steurgarnalen

Een pittige, om niet te zeggen scherpe gembersaus bracht de risotto en de garnalen samen. Lente-uitjes horen daar dan als vanzelfsprekend bij. Ik vond het een lekker fris, verrassend gerecht, waarbij de wijn er nog een extra dimensie aan toevoegde. Helemaal naar mijn smaak, echt memorabel, zou ik graag thuis eens namaken.

Bijpassende wijn: Riesling van Federspiel Jochinger Berg, Oostenrijk, 2006. Perfecte match met de romige risotto en de pittige gember.


Extra tussengerecht: zeeduivel met bietensaus

Op ons verzoek kregen wij een extra tussengerecht in plaats van een dessert. Altijd fijn als de keuken niet moeilijk doet met zulke verzoekjes. Een stukje gebakken zeeduivel met een baby-worteltje, een “blaadje” groene courgette, een “blaadje” gele courgette, snijbonen en een aards bietensausje. Nu zijn wij beiden geen fan van rode biet maar dit sausje was lekker. En verrassend leuk bij het stukje vis. De bijpassende rode wijn was waarschijnlijk op die bietjes uitgezocht en werkte er wonderwel bij. Al met al een leuk en spannend gerecht.

Bijpassende wijn: Spätburgunder van Berger Burkheim, Duitsland, 2006. (weer pinot noir dus)


Hoofdgerecht: Lamsbout

Ik noem zoiets lamsschenkel, niet lamsbout, maar ach, kniesoor die daarop let. Het vlees viel van het bot, zoals het hoort. Het vet was zacht en bijna opgelost. De “eigen jus” was lekker vol van smaak. Een keur aan groentjes: tuinboontjes, doperwtjes, meiknolletjes, wederom een babyworteltje en lamsoren onderop. De rösti vond vond ik niet zo geslaagd, maar dat lag misschien aan mij, ik vind rösti eigenlijk nooit lekker. Het was wel veel en kan me voorstellen dat kleine eters moeite zouden hebben met de hoeveelheden in dit menu.

Bijpassende wijn: Bonarda Malbec van Coliman, Argentinië, 2007.

Dit was de tweede keer dat we bij Kasteel Spangen aten en beide keren (klik hier voor een impressie van de vorige keer) beviel het ons goed. Het eten, de inrichting, de ambiance, de vriendelijke bediening en volgens mij is er altijd plaats. Dat laatste is misschien sneu voor hen, maar fijn voor ons, want altijd makkelijk, zo’n goed adres waar je op het laatste moment nog terecht kunt.

Polpo Affogato (links)
Octopus gestoofd in witte wijn. (€ 11,50)
Twee mooie, zachte tentakels. Niet helemaal wat ik verwachtte bij “gestoofd in witte wijn”, want de smaak was heel kruidig en sterk van de tomaten, peterselie en ik zou zweren rode pepers, zo pittig. Evengoed wel lekker. Vooral met wat brood. Bordje ging schoon op en ik zou dit wel vaker willen eten of beter nog, zelf eens klaar maken.

Penne ai Noci (rechts)
Penne met gorgonzola en walnoten. (€ 9,50)
Ik heb het alleen maar even geproefd en vond de saus/gorgonzola een beetje behangselplakkerig qua structuur. Maar gelukkig vond tafelgenoot er niks mis mee, het was precies wat ie ervan verwacht had.

Brodetti di Pesce (links)
Zonnevis, mul, langoustines, vongole en mosselen in bouillon. (€ 20,50)
Dit was toch eigenlijk wel een grote teleurstelling. Met al de graten en vellen kan ik leven, maar de langoustines waren oud en/of overcooked, je kon het vlees zo tussen je vingers tot creme wrijven. Echt niet lekker. De stukjes zonnevis en rode mul waren ondanks hun velletje en graten hard en droog, maar er waren ook nog 2 stukjes filet (volgens mij geen mul en geen zonnevis) waar je serieus mee kon swaffelen. De bouillon was wel lekker, maar ja, die was met 4 happen weg. Zo zonde van al die mooie vis.

Agnello in Fricassea (rechts)
Gestoofd lamsvlees met artisjok en ei. (€ 19,50)
Ik heb alleen de saus geproefd, ik vond die wel wat hebben, als een warme mayonaise. Tenminste, ik vermoed dat daar het ei uit de omschrijving in zat. Tafelgenoot vond het al met al weinig memorabel.

En als je dan kijkt naar de prijs en je weet dat je de garnituur (in dit geval huisgemaakte frietjes ad € 3,50 plus € 0,75 voor de huisgemaakte mayonaise en een salade Panzanella van € 5,25) er nog apart bij moet bestellen, dan is de prijs-kwaliteit-verhouding toch niet helemaal jofel. Eigenlijk moet je bij Lux gewoon gaan voor een voorgerecht of natuurlijk een selectie van de beroemde antipasti-wagen en een bord pasta en het daarbij laten. Dat hadden we ons al eens eerder voorgenomen, maar op papier zien de hoofdgerechten er altijd zo verleidelijk uit dat we het weer niet konden laten. Maar hopelijk vergeten we het nu nooit meer, want verder is het een fijn restaurant. De gewoonte om bij iedereen standaard een fles kraanwater op tafel te zetten kan ik bijvoorbeeld heel erg waarderen. En het bedienend personeel was echt alle keren dat we er aten uiterst vriendelijk, rustig, correct en behulpzaam.

We dronken een kruidige & fruitige Siciliaanse Terre di Ginestra uit 2007. (catarratto) (€ 26,-)
Die was helemaal goed.

The House of Eliott
Jan Breydelstraat 36
9000 Gent (België)

Knus, klein restaurantje met zo’n 22 couverts (en nog 18 beneden?). Vriendelijke bediening. Vooral veel kreeft op de kaart, maar ook een vlees- en visgerecht.  De inrichting is geinspireerd door de gelijknamige tv-serie over mode-ontwerpsters Bea & Evie Eliott.

Wij kozen voor het menu van drie keer een halve kreeft met een hapje vooraf en een spoom tussendoor. (48 euro pp) Nog nooit zo mijn buikje rond gegeten met een kreeftenmenu! Wat een feest.

Van links naar rechts op de foto:

Kreeft en Bellevue. De kreeft was lekker, de cocktailsaus niet zo. We hadden eigenlijk even om aïoli moeten vragen, dan had het me vast veel beter gesmaakt. ”Bellevue” betekent volgens de boeken dat de kreeft met aspic/gelei wordt bestreken, maar een rondje internet doet vermoeden dat het tegenwoordig niets anders betekent dan dat de kreeft is afgekoeld in de court bouillon waarin hij gekookt is.

Kreeft met lookboter en broccoli. Ik vond de warme, gesmolten knoflookboter door de broccoliknopjes extra lekker. Erbij geserveerd 2 quinelles van aardappelpuree en saffraan. 

Kreef à la plancha. Gegrilld (op een bakplaat) met wat tijm en olijfolie. Mijn favoriet van de avond. Lekkere grillsmaak en lekker zwartgerookt zout erbij. Feestelijk afsluiten van dit kreeftfestijn

Daarbij dronken we de huiswijn, Domaine des Aspes, Chardonnay – Viognier, vin de Pays d’Oc 2007.  (18 euro) Een frisse, strakke wijn die prima combineerde. Niks mis mee.

Het moge duidelijk zijn dat we hebben genoten. Het heeft iets decadents en feestelijks om gezellig te zitten peuteren en pielen om al dat goddelijke kreeftenvlees in je mond te kunnen steken. Maar ik moet toch ook een paar kanttekeningen maken. Het voorgerechtje was qua smaken “all over the place”, zo boud heb ik het nog niet eerder meegemaakt, verse tonijn die werd overheerst door oosters gemarineerde groentjes die werden vermoord door ingelegde gember, waarbij rucola ook wat klappen uitdeelde, een tomaatje keek zielig toe, parmezaanse kaas lag er voor pampus bij en met de balsamicostroop werd het pas echt lachwekkend. Fouter kan bijna niet of de kok had er een toefje slagroom op moeten spuiten.  Nou was het maar een klein hapje, dus ach, wat maakt het uit. Maar er waren meer details die niet klopten. Een enorme berg onaangemaakte krulandijvie onder de kreeft bellevue. Nu houd ik best van groenten en sla, maar zo zonder kraak of smaak kreeg ik het niet weg. De cocktailsaus smaakte als uit een potje, zuur en hard. Ik heb ‘m liever zacht en romig. De twee quinelles van aardappelpuree waren niet zo lekker. De safraan was gebruikt ter garnering in plaats van als smaakmaker. Heel vreemd. En dan weer zo’n idiote krabbel balsamicostroop die nergens op slaat. De appelsorbet met blue curacao was best aardig. 

Mijn conclusie is dat de kok erg lekker kan koken en er ook echt zin in heeft, maar met het combineren van smaken zit ie er nogal eens naast en in de details is hij slordig. Niet erg als het je toch om de kreeft gaat, maar ik vermoed dat bij een andere menukeuze ik minder vergevensgezind zou zijn. Aan de andere kant kom je hier ook een beetje voor de ambiance en de vriendelijke bediening, alsof je bij vrienden op bezoek gaat. Vrienden bovendien met een prachtig terras aan het water! ;-)